Legi kaj serĉi en La Tria Testamento
| |
| Kosma konscio | |
| 1. | Kosma konscio kaj la kreado de la lumo fare de Dio |
| 2. | "Envolviĝo" kaj "elvolviĝo" |
| 3. | La instinkto estas restaĵoj de estinta "kosma konscio" |
| 4. | La memorkapablo malantaŭ la kapablo de sensado kaj rekonado |
| 5. | Por ke sensreago estiĝu travivaĵo aŭ rekono, ĝi devas per koncentrado esti kunligita kun spertoj de la individuo |
| 6. | La kaŭzo de "ĉies milito kontraŭ ĉiuj" estas afero de spertoj kaj sensado |
| 7. | Ĉia formo de malpaco radikas el mensa malpliaĝeco aŭ intelekta nekapableco |
| 8. | Nur tiuj estuloj, kiuj amas ĉion kaj ĉiujn, havas la veran pacon en sia interno |
| 9. | La ĝusta kompreno pri la vivo kaj la el tio sekvanta humana sinteno al ĉio kaj ĉiuj ne estas donebla al iu estulo pere de potenco, torturo aŭ puno |
| 10. | La vivkompreno de la estulo estas ĝia sortokompaso |
| 11. | La perfekta feliĉa sorto ne estas atingebla per kredo je la potenco de la glavo |
| 12. | Tie, kie troviĝas la kosma malpliaĝeco de la estulo, ĝi ne povas vidi la perfektecon aŭ la ĉioamon en la naturo aŭ la universo |
| 13. | La teraj homoj estas ankoraŭ nepretaj estuloj koncerne la manifestadon de la dia mondplano |
| 14. | Tio kio transformas la estulojn al humanistoj kaj kreas "kosman konscion" |
| 15. | Tra evoluo de la kapablo kompreni kaj pardoni iras la vojo al "kosma konscio" |
| Mensa suvereneco | |
| 1. | Iniciĝo kaj kosma konscio |
| 2. | Kial la tera homo reprezentas la morton anstataŭ la vivon |
| 3. | Per tiu juĝo, kion oni juĝas al aliaj, oni juĝas sin mem |
| 4. | La mensa liberiĝo kaj la perfekta amkapablo |
| 5. | Estuloj, kiuj parolas kun Dio, kaj en kiuj tiu sentas agrablon |
| 6. | Tio, kion la amo al la proksimulo donas al siaj praktikantoj |
| 7. | Kiam potenco, torturo, morto kaj subpremo estas praktikataj anstataŭ amo al la proksimulo |
| 8. | La kulmino de la tera homaro en materiisma scio, kaj la el tio sekvanta kosma morto |
| 9. | La ordinara morto ne havas ion komunan kun la reala morto, sed kontraŭe estas fenomeno, kiu malkaŝas la nepereemon de la vivo |
| 10. | La vera morto estas nerimarkebla kaj traviviĝas nur kiel speciala konscisekcio en la eterna vivkoncepto de la individuo |
| 11. | La naturhomo vivas pli en maldorma tagokonscia kunvivado kun Dio kaj sekve kun la reala vero ol faras la moderna kulturhomo |
| 12. | La naturhomo kaj la kulturhomo en rilato al la kosma morto |
| 13. | La du principoj de travivado: "La arbo de vivo" kaj "la arbo de sciado" |
| 14. | Tra mastroestado kiel ankaŭ tra sklavestado la viva estulo perdas sian mensan suverenecon |
| 15. | Kiam oni estas mastro de la materio ne estante servanto de la vivo |
| 16. | Tio, kio eraras en la apero de la tera homo |
| 17. | La maniero, laŭ kiu oni kreas la sopire atendatan "daŭran pacon" aŭ perfektan feliĉon aŭ travivadon de la vivo |
| 18. | Tio, kio ŝanĝas "la beston" al "homo" |
| 19. | La estiĝo de la perfekta homo tra la amo al la proksimulo aŭ la plenumo de la senco de la vivo |
| 20. | La travivado de la viva estulo pri la plej alta suvereneco, senmorteco, kaj kiel identa kun la bildo de Dio trans tempo kaj spaco en tuta eterneco |
Sendu komentojn al la Instituto de Martinus.
Sendu informojn pri eraroj, mankoj aŭ teknikaj problemoj al la retejestro.
